نگـفتــمت مرو آنـجا که آشـنـات منــم

                                                                                   درین سراب فنا چشمه حیاط منم

وگـر به خشم روی صد هزار سال ز مـن

به عاقبت به من ایی که منـتـهـات مـنــم

نگفتمت که به نقش جهان مشو راضـی

که نـقش بـنـد سـرا پرده ی رضـات منــم

نگـفتـمت که منم بحـر و تو یکی ماهـی

مرو به خشـک که دریـای با صـفات مـنـم

نگفتمت که چو مرغـان بسـوی دام مـرو

بـیـا که قــوّت پــرواز  و  پـر و پــات  منــم

نـگفتــمت که تو را ره زننـد و سـرد کننــد

که آتش و تپـش و گـرمـی هـوات  مـنــم

نگفتمت که صفتـهای زشـت در تو نهنــد

که گم کنی که سرچشمه ی حیات منم

نگفتمت که مگـو کـار بـنـده از چه جـهت

نـظـام گـیـرد، خـلّـاق بی جهــات  مـنــم

اگر چراغ دلی، دان که راه خانه کجاست

وگر خدا صفـتـی بـدان که کدخـدات منـم

 

مولوی