مرگ قو

شنیدم که چون قوی زیبا بمیرد

                                  فریبنده زاد و فریبا بمیرد

شب مرگ تنها نشیند به موجی

                                 رود گوشه ای دور و تنها بمیرد

درآن گوشه چندان غزل خواند آن شب

                                که خود در میان غزل ها بمیرد

گروهی برآنند کاین مرغ شیدا

                               کجا عاشقی کرد آنجا بمیرد

شب مرگ از بیم آنجا شتابد

                              که از مرگ غافل شود تا بمیرد

من این نکته گیرم که باورنکردم

                             ندیدم که قویی به صحرابمیرد

چو روزی زآغوش دریا برآمد

                            شبی هم درآغوش دریا بمیرد

تو دریای من بودی آغوش واکن

                         که می خواهد این قوی زیبا بمیرد

نمی رنجم اگر باورنداری عشق نابم را

نمی رنجم اگر باورنداری عشق نابم را

که عاشق از عیار افتاده در این عصر ایاری

صدائی از صدای عشق خوشتر نیست،حافظ گفت

اگر چه بر صدایش زخمها زد تیغ  تاتاری

اینجا برای از تو نوشتن هواکم است

دنیا برای از تو نوشتن مرا کم است

اکسیر من،نه اینکه مراشعرتازه نیست

من از تو مینویسم واین کیمیاکم است

سرشارم از خیال ولی این کفاف نیست

در شعر من حقیقت یک ماجرا کم است

تا این غزل شبیه غزلهای من شود

چیزی شبیه عطر حضور شما کم است

گاهی کنارخود احساس می کنمت

اما چقدر دلخوشی خوابها کم است

خون هرآن غزل که نگفتم به پای توست

آیا هنوزآمدنت را بها کم است