shadow

امروز روز اول باز گشائی مدارس بود،به این بهونه و بخاطر تجدید یک سری خاطرات تو شبکه های اجتماعی مطالبی نوشتن که قابل تحسین هست، ولی می خوام به این موضوع از یک منظر دیگه نگاه کنم.

اکثر ما تو برخورد با کودکانمون چه داریم میکنیم،آیا راه و روشی که در پیش گرفتیم درسته، منظورم تامین بچه ها برای خواسته هاشونه، یعنی فکر میکنید اگه ما به هر دلیلی که بیشتر فک می کنم محرومیت ما از خیلی چیزها بوده ،اونها رو به هر قیمتی شده تامین کنیم کار درستیه آیا باعث نمی شیم حس جنگیدن برای رسیدن به خواسته هاشونو تو وجودشون بکشیم.

میدونید نه بخاطر مسائل مادی باشه، نه به فکر اون نیستم ولی وقتی با بچه هام بخاطر حفظ همون حس جنگندگی بحثم میشه سر خواسته های به نا حقشون می بینم من با اونها در گیر نیستم بلکه با امسال خودم درگیرم که بدون هیچ ملاحظه هرچی که بچه هاشون می خوان براشون تهیه می کنن و اونا رو به جمعی می فرستن که بعضی ها شون توان تامین اون امکانات رو ندارن، جداً چرا به این چیزها فکر نمی کنیم چه به سرمون آمده ما خودمون از نسلی هستیم که وقتی یه کادوئی چیزی گیرمون میومد می گذاشتیم زیر قالی تا صاف بمونه برای سال دیگه به عنوان جلد ازش استفاده کنیم، چی عوض شده ؟؟ که حاضریم به بچه 17 ساله اجازه بدیم با ماشین بیاد مدرسه....

خواستم این رو مطرح کنم شاید فتح بابی باشه برای ایجاد یه سری تغییرات در خودمون

و همینجا برای موفقیت همه بچه های این مرز بوم دعا میکنم...